Internet nie działał drugi dzień, co poważnie ograniczyło weryfikację i raportowanie. Mimo to wciąż pojawiały się nagrania z szeroko zakrojonych nocnych protestów w wielu miastach i dzielnicach Teheranu. W Zahedanie lokalne źródła donosiły o użyciu przez siły bezpieczeństwa gazu łzawiącego i śrutu do rozproszenia protestujących – co jest zgodne z powtarzającym się użyciem przez reżim „mniej śmiercionośnej” broni, która nadal powoduje poważne obrażenia i zgony. Irańskie ministerstwo komunikacji wyraźnie stwierdziło, że blokada została narzucona przez „władze bezpieczeństwa”, a od wieczora 8 stycznia internet był całkowicie niedostępny, a nawet dostęp do krajowych stron internetowych spoza Iranu był niemożliwy (nawet z VPN).
W miarę jak awaria się utrzymywała, liczba ofiar śmiertelnych rosła. HRANA udokumentowała co najmniej 65 zgonów w ciągu pierwszych 13 dni i 2311 aresztowań, a depesza Reutersa donosiła o 62 ofiarach śmiertelnych od początku protestów, w tym 48 demonstrantów (zwracając uwagę na ograniczenia niezależnej weryfikacji). HRANA poinformowała również o co najmniej 167 nieletnich wśród zatrzymanych i stwierdziła, że ​​w trakcie represji wzrosła liczba audycji z przymusowymi zeznaniami. Politycznie reżim zaostrzył swoje groźby: Najwyższy Przywódca Ali Chamenei ostrzegał przed protestami i powtarzał narrację państwową, że niepokoje są napędzane przez wrogów zagranicznych, obiecując ostrzejszą reakcję. Jednocześnie Centrum Praw Człowieka w Iranie (CHRI) ostrzegało, że blokada uniemożliwia światu dotarcie do kluczowych informacji o zabójstwach, powołując się na wiarygodne doniesienia o przepełnionych szpitalach i planach ponownego zorganizowania dużych protestów tej samej nocy, co budzi obawy o dalsze masowe ofiary.
Reakcje międzynarodowe nasiliły się (w tym alarm rządów europejskich dotyczący przemocy i cenzury), podczas gdy w Iranie wysocy rangą urzędnicy publicznie nasilili represyjny język i przerzucanie winy.